از این مســـــافـــــت های خیلی دور برگرد

تـاریکی مطــــــــلق شدیم ای نــــــور برگرد

یکــبار دیگر سرنــــــــوشت مردم شــــــــهر

افـــــــتاد دست عـــده ای مـــــــــزدور برگرد

صــــــیاد ها بی رحم و ماهی های عاشـــق

در حال جــان کندن میــــــان تـــــــــور بـرگرد

ای بــــــاد حرکت کن ســلـــــیمان را خبر ده

له شد به زیر دســت و پــاها مـــــور ، برگرد

تا کی به خـــلـــوت با خدا خوش بگــذرانی ؟!

موســـــای ما غم دیــدگان ، از طور برگرد ....

               یــــــــــک بار  سـر بـزن به  دل  بـی  قرارهـا

               پـــــــایـــــــان  بده به تـاب و تـــــب  انتظارها 

               از  داغ  این  حکایــــت  تـــــــــــلخ  نـبـودنـت 

               غــــــــم  می وزد  از  آن  طـرف  نـیـزه زارهـا

               سجاده ها به عشق تو شب ها به پا شـده

               ای  خواهش  همیشه ی شب  زنـده دارهـا 

               هـمـواره  قرن هــا  سپری  شد  نیامــــــدی

               انگـــــــــــــــــار  رفتـه ای  سفـر  قندهـارهــا

               گـــر  آمـدی  نبود  اثر  از  مــــــــا  به  روزگـار 

               شــــاید سری زدی سر سنگ مزارها ........

 شیرین شده کام پس نباتم بدهید

  از  غصه  بیایید  نجاتم  بدهید

  آماده رفتن  شده ام  لطف کنید

  همچون ملک الموت مماتم بدهید

  از دوست قلم گرفته ام بنویسم

  پس دفتر و  ذره ای  دواتم  بدهید

  هنگام شب قدر و سحر نیست ولی

 چون حافظ دل خسته براتم بدهید

  این سوز درون و تشنگی کشت مرا

  غرق  عطشم  نمی  فراتم  بدهید

  مشتاق  به زندگی شدم  ای  یاران

  یک قطره از آن آب حیاتم بدهید......

دیوانه در انتظار جامی است هنوز

آهو به امید صید و دامی است هنوز

از  یوسف  گمگشته  خبر  باز  آرید

 یعقوب   در اندوه پیامی است هنوز

دور  از نظر  زاهد محراب نشین

لب را هوس بوسه و کامی است هنوز

این خانه اگر چه رو به ویرانی رفت

اما به بنای آن دوامی است هنوز

عاشق  ز پس  پنجره  دلتنگی

مشتاق به لبخند و سلامی است هنوز

دل  را  که  کبوترانه  پر  دادی  تو

دنبال نشستن سر بامی است هنوز

از  صبح  دل  انگیز  نگیرید  خبر

تا ظلمت بی فروغ شامی است هنوز .....

شعر مشترک با دوست عزیز سید محمد مهدی شفیعی :

وقــتی در آسمان رخ ماهت پدید شد

شـــوری به پا، تمام زمین با یزید شد

تا انعـــکاس نــــــور تو پیچید در کـرات

یک لحظه بود، شمس و قمر ناپدید شد

از یمن مقدمت همه جا جوی خون شده

بس جان نثار بر سر راهت شهیــــد شد

تفسیر عشق مبهم وِ "روشن نشد ولی

وقتی  خدا  جــــــمال  تو  را  آفرید  شد

"چون آمــــدی و قافیه ها را به هم زدی

     با تـــو رباعی و غزل و نو ((سپید)) شد "   

تقدیم به امام رئوف :

از ذوق دل دو چشم ترم گریه می کند

این جا تمام صحن  حرم گریه می کند

دستم به دست مادر و چشمم به گنبد است

از سوز سینه اش پدرم گریه می کند

عطری حزین تمام حرم را گرفته است

دیوارهای دور و برم گریه می کند

حتی کبوتری که به رنگ طلا شده

پر می زند به دور سرم گریه می کند

از دور خادمی نظرم را به خود گرفت

از پیش او که می گذرم گریه می کند

هنگام اذن رخصت بابا " در " حرم

 آل عباست  در نظرم  گریه می کند

می دید چشم خیس مرا مادرم و گفت :

آقا  برایتان  پسرم گریه  می کند......

یا علی

بــا هر غزل احساس خود را می نویسم

از لابــــلای درد و دل هـــا می نویســم

می خواهم از حالـــــم کسی اگه نباشد

اشـــعار خود را نیمه شب ها می نویسم

تـــــــا زنده باشـد خاطـــــرات کودکـــــانه

همواره مشـــــــق نــان و بابا می نویسـم

وقتی گذر کردم در احـــــوالات مجــــــنون

در دفترم صـــــــدبار لیـــــــــلا می نویسم

تا مـــــــوجی از شور و شعف برپــــــا نمایم

 گاهی کنار اب و دریـــــــا می نـــــــویسم

من گرچه از شـــــــعر و ادب سهمی ندارم

باشد ولی خوش خـــــط و زیبا می نویسم

با  انــــــــــــــــزوایم  الفتی دیریـــــنه دارم

یک گوشــــــه خود تنهای تنها می نویسم

وقتی نظرها را به ســــــــوی خویش دیدم

از حالت حــــــــدس و گمان ها می نویسم

گر حرفی از عاشق تــــرین ها در میان بود

از حیــــــدر و مهرش به زهرا می نویسم.....

بگذار که در مستی و مدهوش بمیرم

در حالت یک حرکت خودجوش بمیرم

این وعده ما بود دم مرگ که من را

وقتی که گرفتی تو دراغوش بمیرم

من اهل جنوبم بگذارم که در اخر

در شهر خود اهواز و یا شوش بمیرم

از مرگ من حتی احدی را نکن اگاه

تقدیر من این است که خاموش بمیرم

دنیا که سرای غم و محنتکده ام بود

پس باز چه بهتر که سیه پوش بمیرم

این قاعده بازی عشق است کماکان

هرکس که کند دوست فراموش بمیرد.....